خسته میشود مرا خیابان وقتی به پایان می رسد اغتشاش دیده اند ترا چشمان او از پشتِ لنزِ شیشه ای دستت را بده اینک بدست من افتاده زندگی در دست و پای ما گاهی برای هیچ فرار می کند ترس!!آغازِ هرج و مرج آغازِ انقراض گرفتارِ دورِ باطلیم آغاز میشود پایانِ راهِ ما راهی که میشود پایانِ زندگی سوخته ایمنسلی پسِ نس...

دست می کشد بر قامتِ خشکیده ی زمان روی کویرِ شب خورشیدِ مهربان ورق می زند دستِ نحیفِ باد خاطره های سرخِ انار های باغ پیش طلوع مهر سبز می شود زمان از رویشِ نگاه هنگامه ی نیاز خاموش اینجا روزی مفهوم زندگی نزدیک اینک پایانِ فصلِ آدمی ""حسین زرتاب ""

جا گذاشته ای ردِ دو پرانتزِ صورتی قشنگ بر روی صورتم با حسِ خوبِ زندگی فهم قشنگ شعر و خلوتی از جنسِ روزگار ""حسین زرتاب ""

... یعنی سفره ی باز هوس پیشِ سگ ها خلوتی از پیش و پس ""حسین زرتاب ""

پیموده ام کوهِ بلندِ قامتِ شب را از دره های ژرفِ کوشیدن تا فرصت سبز نگاه تو بوییده ام گل های زردِ وحشی آفاق از لابلای جنگل اضداد در تپه ماهور مسیر تو پرسیده ام هرجا و هرکس را از سنگ ها و سبزه ها، از باد ناپیدا من یک نشان بی نشان از تو پوییده ام ژرف زمان را من هر دوره و هر ساعت و هر سالکوچنده، سرگردا...

فرصتِ مرا جنگ های خیابانی راه نیانداز برای رفتن خلوتِ امن لازم است برای توسعه شهر آزاد شوقی بسرم نیست تا سلامتِ سال های دورپویش مدام گروگان گرفته جهل رشدِ ترا پیشرفتِ مرا فراوانی گندم و آهن و نوشته را سلاخی شده ایم با ایمان های کور در بن بست فاجعه جا مانده از شاهراهِ تعاونِ بشر مرا به خوشبختی محتاج ...

شعور می شوم شعر نابباران عشق از بکر لحظه ها تا ژرف سایه روشن حیات جنگل عبور سنگین نور حجم نیاز سبز فضای نمناک رشد صحرا غروب غمگنانه ی بنفش دریا بلوغ سرخ من عاشق لحظه های هستی ام شرقیدن غروب غربیدن طلوع همواره رفتن و شدن اسیر می کند مرا ماندن در جوف لحظه ها هم جای جای زرنگار خاک باید همیشه رفت بی یار...

شاعر می شوم گهی برکشد مرا این واژه های ناب از بکر لحظه های پاک تا اوج لذت مدام شعور زمانه می شوم قطره قطره عشق در بسیط ذهن جستجوگر بشر شمع می شوم با نور سپید عقل سرخ عاطفه در عمق ندیده های فاجعه بر می کشم ابر می شومباران شعر سبزشبنم الماس فام واژگان سپید شعر در پرده ی خیال واره ی چمن های صبح گیاه می...

شعر می شوم در عصمت زلال آب چشمه ی حیات خیابان کار پنجره نیاز نسیم عشق فرصت کم حیات لحظه ی بلوغ شعر من رفتن است رهیدن از اسارت کبود ذهن بنفش حرص و آرزو انجماد روح خالی فشرده از زمان ساحرانه شعر می شوم عاشقانه و لطیف غمگنانه از غم زمانه ی فقیر مردم اسیر سفره ی تهی شده ز نان عقل در عقال فکر می شوم جاری...

یخ می زند گاهی دستان تجربه در خلوت ناب لحظه های نبوغ ""حسین زرتاب ""

یک بسته ی پونه دست رفیق ما در راه برگشت از مسیر کرکس مغرور می رفتم آهسته من رد عطرش را خسته ز کوهستان در شوق دیدار رفیق خوب و زیبارو ""حسین زرتاب ""